07 Temmuz, 2006

KÜTAHYA GEZİSİNDEN

Nihayet bugün fırsat buldum, birkaç gündür biraz yoğunum. Esasında gezi yazı ve görüntülerini diğer blogumda paylaşıyorum ama, Kütahya gezi notlarını ekleyeceğimi burada belirttiğim için en azından başlangıcı burada olsun istedim.

Yukarıda yer alan görüntü Bilecik'ten. Osmanlı Devletinin kuruluşunun manevi mimarlarından Osman Bey'in hocası ve kayınpederi olan Şeyh Edebali Hazretlerinin türbesine çıkan yol.

Kütahya saat kulesi. Kütahya'yı tanıyanlar bilir, hemen tüm binalarda çiniler görmek mümkün. Yemek olarak güvecinin meşhur olduğu belirtildi. Bizim en ziyade ilgimizi çeken, hemen her tarlanın başında yer alan çeşmeler oldu. Kütahya'nın Pınarları türküsünü tamamen hakkettiklerini düşündük.

Çini çarşısını gezerken, Sevgili Nazlı'nın (Nazlıca) kulaklarını çınlattık. Çini çarşısı ve diğer Kütahya fotoğrafları ile rengarek geleneksel kıyafetlerin giyildiği Emet düğünü ve kaplıcaları ile ilgili notlar www.gulirana.blogspot.com 'da. Hoşçakalın.
 Posted by Picasa

7 yorum:

tuhfe dedi ki...

Seneleeer önce Kütahya'yı görmüştüm. Çok güzeldi. Fotoğrafların çok güzel, ellerine sağlık. Tekrar görme fırsatı verdin çok iyi oldu.

Görüşmek dileğiyle.

Sonia dedi ki...

Tuhfe gibi bende yillar önce Kütahyaya gitmistim. Semanurcum paylasimin icin tesekkürler. Biz iki arada geziyoruz. Kah evde kah bahcede ama genelde bahcedeyiz yaz boyu. sevgiler canim...

NAZLICA dedi ki...

Semanurcuğum; Yorumlarımı gülirana sayfana bıraktım. Turkuaz renk çinide çok hoşuma giden bir renk. Hepsi harikalar. Öptüm canım

candan dedi ki...

Semanur Kütahyayı görmedim ama görmüş kadar oldum teşekkürler..Çiniler bir harika turkuaz zaten çini rengi değilmidir ana renk olarak
sevgilerimle

Sonia dedi ki...

Merhabalar gitmeden bir ugramak istemistim. sevgiler Sonia...

evperisi dedi ki...

Semanurcuğum!
Bende şu anda Kütahyadayım!
Daha önce bloğuna bakabilseydim seninle tanışma fırsatı bulabilirdim çok da hoş olurdu...
Kısmet değilmiş demekten başka çarem yok sanırım...
Sevgiler...

Adsız dedi ki...

That's a great story. Waiting for more. »